บทที่ 6 เจ้าพ่อกลัวเมีย 6
“ฉัน...ฉัน...”
“นายลังเล! แค่นี้มันก็ตอบแทนทุกอย่างแล้ว” เธอขยับตัวออกมาจากอ้อมกอดของลีโอต่อให้มันจะอุ่นมากก็ตาม แต่เธอขอยืนหนาวคนเดียวดีกว่าอยู่กับความเจ็บปวดแบบนั้น
“ฉันไม่เลิก! เธอจะบอกเลิกกี่ครั้งก็เรื่องของเธอ”
“ลีโอ!!”
“ก็บอกว่าไม่เลิกไง! ไม่ว่ายังไงเธอยังเป็นเมียฉันอยู่!”
“อย่านะ…ออกไปนะ!” เธอขยับตัวหนีห่างแต่ไม่ทัน เขาคว้าตัวเธอมากอดแล้วอุ้มเข้าห้องนอนไปแบบไม่สนใจอะไรเลย
“มารักกันนะอริ”
“ไม่!”
“เธอไม่เคยต้านฉันได้หรอกอริ”
“ไอ้บ้า!!”
ทุกอย่างกลับไปวนลูปเดินอีกครั้งเหมือนที่เคยเป็น เริ่มจากทะเลาะด้วยเรื่องผู้หญิง ยังไม่ทันได้เคลียร์ใจก็จบลงบนเตียง เราไม่บอกรักกัน ไม่บอกความรู้สึกจริงๆให้รับรู้ และตัดไม่ขาด!
อริหลับไปแล้วในตอนนี้ก็เวลาตีห้า แต่เขากลับไม่ง่วง มันหลับไม่ลงกลัวว่าตื่นมาจะไม่เจออริอีก รักฉันไหม? คำถามเดียวของอริที่ยังตอบไม่ได้ ไม่รู้ด้วยว่ารักคืออะไร รู้แค่ว่าตอนนี้ขาดอริไปไม่ได้ ขนาดเธอหายหน้าไปเป็นเดือนยังทนแทบไม่ไหวเลย
“โธ่เว้ย!!” เขาขยี้บุหรี่ทิ้งแล้วเดินกลับเข้าห้องไปมองเมียที่นอนหลับด้วยความอ่อนเพลียจากการร่วมรักและมึนเมา
“ฉันต้องบ้าแน่ถ้าเธอหายอีกไปรอบนี้!” เขาแอบหยิบโทรศัพท์เธอมา แล้วจัดการทำบางอย่างที่ทำให้รู้ตลอดว่าเธออยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็จะไม่ยอมเสียเมียไปแน่นอน
เพราะอริทำให้เขารู้สึกเหมือนจะเป็นบ้าตาย
ขาดเธอไปแล้วชีวิตหมดความสุขทันที!
เวลาล่วงเลยไปจนเช้าแล้วเขายังไม่ง่วงเลย! เขานั่งโซฟาที่มุมห้องมองอริที่หลับสนิทด้วยความคิดหลายอย่าง มองเธอพลิกตัวไปมาเหมือนฝันร้าย อริเปลี่ยนไปมากโดยเฉพาะอารมณ์ที่เย็นชาใส่เขามาก เมื่อคืนหลังเอากันเสร็จอริก็นอนหันหลังให้ทันทีเลย ถ้าเป็นปรกติอริจะนอนกอดเขาตลอดเลย
การเฝ้ามองเธอแบบนี้มันทำให้เขาสงบกว่าที่คิด
หวังว่าตื่นมาเมียจะไม่หายไปไหนนะ
“ขอโทษนะ แต่ฉันทนไม่ได้แล้วจริงๆ” เธอจูบหน้าผากลีโอเบาๆ พร้อมกับเอาผ้าห่มมาให้ เมื่อคืนคงนั่งเฝ้าตลอดไม่ให้คลาดสายตาจนหลับ ตอนนี้ก็สิบโมงแล้วคงจะหลับสนิทมากๆ
นี่คือเวลาที่เธอลากกระเป๋าออกไปขึ้นรถได้สักที
“ลุงนุคะ ตอนเย็นให้คนไปทำความสะอาดแล้วล็อกไว้เลยนะคะ” ปรกติเธอจะมาพักที่นี่เป็นครั้งคราว แต่ตั้งแต่ที่ยายเสียไปแล้วเธอก็แทบไม่ได้มาเลยหากไม่จำเป็น แต่ยังไงที่นี่ก็เป็นมรดกชิ้นเดียวที่ยายทิ้งไว้ให้ เธอสามารถมีชีวิตอยู่มาได้ตลอดสองปีโดยไม่ลำบากมากจนเกินไป
ลีโอสะดุ้งตื่นมาก็ไม่เห็นใครอยู่ในห้องแล้ว เขาเดินไปดูห้องน้ำ ห้องครัวก็ไม่อยู่ ที่สำคัญคือกระเป๋าใบใหญ่ของเธอก็หายไปแล้วด้วย นี่อริทิ้งกันอีกแล้วเหรอว่ะ
ผลัวะ!!
“โธ่เว้ย!” เขาต่อยผนังห้องจนเลือดซึมเพื่อระบายอารมณ์โมโห แล้วคิดว่าต้องกลับไปก่อน ถึงยังไงอริก็หนีไม่รอดหรอก
เขาจำได้ว่าเธอมีงานที่ไหนและจะตามไป
วันนี้อริมีถ่ายมิวสิควีดีโอของนักร้องคนไหนก็ไม่รู้จำไม่ได้และไม่ได้ใส่ใจขนาดนั้น แต่ที่รู้คือมาถ่ายที่สนามแข่งรถเกรย์วูฟทั้งวันจนค่ำ เขานั่งแอบมองเงียบๆแล้วดูเหมือนเธอจะอึดอัด
ไอ้หน้าวอกนั่นมันเป็นใครว่ะ!?
“อริเหนื่อยไหม?”
“นิดหน่อยแต่ถ่ายวันสุดท้ายแล้วฉันไหว”
“พวกเราจะไปฉลองต่อที่ผับ ไปด้วยกันนะ”
“คือว่าพรุ่งนี้มีงานต่อ”
“ไปเถอะแค่แป๊บเดียวก็ได้”
“คือว่าฉันมีงานจริงๆ ขอโทษนะ”
ไอ้ห่านี่พออริยิ้มให้ทีก็เอาใหญ่เลยนะ มันแม่งจับแขนอริแล้วยิ้มเหมือนจะกลืนกินเข้าไปให้ได้อีก เขาจะไม่ทนอยู่เฉยๆแล้ว ยังไงซะอริก็ยังเป็นเมียเขาอยู่คนเดียวเท่านั้น
“อริเดี๋ยวฉันไปส่ง!” เขาเดินไปโอบไหล่แสดงความเป็นเจ้าของให้เห็นชัดๆว่าผู้หญิงคนนี้เมียใคร อริดูจะตกใจไม่น้อย
“นี่คุณผมชวนอริก่อนนะ อริต้องไปกับผมสิ”
“นี่แฟนกูมึงอย่าเสือก!!”
“ลีโอ!!”
“กลับได้แล้วถ้าไม่อยากให้ฉันมีเรื่องกับมัน” อันนี้เขากระซิบเบาๆให้ได้ยินกันแค่สองคน แล้วเธอก็น่าจะรู้ดีว่าสันดานของผัวเป็นยังไงถึงได้ถอนหายใจแบบนี้
“ฉันกลับก่อนนะไมค์ “
ได้ผลแหะ! อริรีบหยิบกระเป๋าแล้วลากเขาออกมาทันที
